و اگر اين تعبير قرآن در گذشته براى مفسران عجيب بود امروز براى ما جاى تعجب نيست ، زيرا مىدانيم آب از دو ماده « اكسيژن » و « هيدروژن » تركيب يافته كه هر دو سخت قابل اشتعال است ، بعيد نيست كه در آستانه قيامت آب درياها چنان تحت فشار قرار گيرد كه تجزيه شوند و تبديل به يكپارچه آتش گردند . بعضى اين واژه را به معنى « پر شدن » تفسير كرده‌اند ، همان گونه كه به تنور پر از آتش « مسجر » گفته مىشود ، ممكن است زلزله‌هاى آستانه قيامت و متلاشى شدن كوه‌ها سبب پر شدن درياها گردد ، و يا سنگهاى آسمانى در آنها فرو ريزد و پر شود و آبهاى متلاطم آن بر صفحه خشكيها جارى گردد و همه چيز را غرق كند . سپس مىافزايد : « و در آن هنگام كه هر كس با همسان خود قرين گردد » ( * ( وَإِذَا النُّفُوسُ زُوِّجَتْ ) * ) . صالحان با صالحان ، و بدكاران با بدكاران ، اصحاب اليمين با اصحاب اليمين ، و اصحاب الشمال با اصحاب الشمال ، بر خلاف اين دنيا كه همه با هم آميخته‌اند ، گاه همسايه مؤمن ، مشرك است ، و گاه همسر صالح ، ناصالح ولى در قيامت كه يوم الفصل و روز جداييها است اين صفوف كاملا از هم جدا مىشوند . در تفسير اين آيه احتمالات ديگرى نيز ذكر شده است از جمله اينكه : ارواح به بدنها بازمىگردند ، يا نفوس بهشتى با حوريان تزويج و نفوس جهنمى با شياطين قرين مىشوند ، يا اينكه هر انسانى با دوست و رفيقش قرين مىگردد ، بعد از آنكه مرگ ميان آنها جدايى افكند ، و يا هر انسانى با اعمالش قرين مىشود .