هم فروغ و روشنايى خود را از دست مىدهند و هم پراكنده مىشوند و سقوط مىكنند و نظام جهان بالا درهم مىريزد ، همانگونه كه در آيه 2 سوره انفطار آمده وَإِذَا الْكَواكِبُ انْتَثَرَتْ « هنگامى كه ستارگان فرو ريزند و پراكنده شوند » و همانگونه كه در آيه 8 سوره مرسلات آمده : فَإِذَا النُّجُومُ طُمِسَتْ : « و هنگامى كه ستارگان محو و تاريك شوند » . در سومين نشانه رستاخيز مىفرمايد : « و در آن هنگام كه كوه‌ها به حركت در آيند » ( * ( وَإِذَا الْجِبالُ سُيِّرَتْ ) * ) . همانگونه كه قبلا نيز اشاره كرده‌ايم از آيات مختلف قرآن استفاده مىشود كه در آستانه قيامت كوه‌ها مراحل مختلفى را طى مىكنند نخست به حركت در مىآيند ، و در آخرين مرحله به غبار پراكنده اى تبديل مىشوند ( شرح بيشتر در اين باره را در همين جلد در تفسير آيه 20 سوره نبا مطالعه فرمائيد ) . سپس مىافزايد : « و در آن هنگام كه با ارزشترين اموال به دست فراموشى سپرده شود » ( * ( وَإِذَا الْعِشارُ عُطِّلَتْ ) * ) « عشار » جمع « عشراء » در اصل به معنى شتر ماده بار دارى است كه ده ماه بر حمل او گذشته ، و در آستانه آوردن بچه است يعنى چيزى نمىگذرد كه شتر ديگرى از او متولد مىشود ، و شير فراوان در پستان او ظاهر مىگردد . در آن روز كه اين آيات نازل گشت چنين شترى با ارزشترين اموال عرب محسوب مىشد . « عطلت » از ماده تعطيل به معنى رها كردن بدون سرپرست و