1 - از يك سو به انسان دستور مىدهد كه براى درهم شكستن كبر و غرور به آغاز آفرينش خود باز گردد ، و ببيند چگونه از نطفه بىارزشى آفريده شده ؟ و مىدانيم يكى از بزرگترين موانع راه خودسازى همين كبر و غرور است . 2 - از سوى ديگر هدايتهاى الهى را به عنوان بهترين زاد و توشه اين راه معرفى مىكند ، اعم از هدايتهايى كه از طريق وحى و رهنمودهاى انبياء و اولياء سر چشمه مىگيرد ، و هدايتهايى كه از طريق عقل و بررسى قوانين و نظامات عالم تكوين حاصل مىشود . 3 - سپس به انسان دستور مىدهد كه به غذاى جسمانيش خوب بنگرد ، چشمانش را بگشايد و ببيند اين خالق رحيم و مهربان چگونه انواع مواد غذايى دانه‌ها و ميوه‌ها را از اين خاك تيره براى او آفريده ، و در برابر ربوبيتش سر تعظيم فرود آورد نه تنها به ساختمان تكوينى اين مواد غذايى بنگرد ، بلكه چگونگى تحصيل آن را نيز مورد توجه قرار دهد چرا كه غذاى پاك و حلال يكى از پايه‌هاى مهم خودسازى است . 4 - به طريق اولى بايد به غذاى روحش بنگرد كه از كدامين سر چشمه تراوش كرده سر چشمه اى پاك يا آلوده ؟ چرا كه تعليمات ناسالم و تبليغات گمراه كننده همچون غذاى مسمومى است كه حيات معنوى انسان را به خطر مىافكند . عجب اينكه بعضى از مردم در مورد غذاى جسم بسيار سختگير و موشكافند ، ولى در غذاى روحشان بىاعتنا ، هر كتاب فاسد و مفسدى را مىخوانند ، به هر گونه تعليمات گمراه كننده گوش فرامىدهند ، و براى غذاى روحشان هيچ قيد و شرطى قائل نيستند . در حديثى از امير مؤمنان على ع مىخوانيم : ما لى ارى الناس اذا قرب اليهم الطعام ليلا تكلفوا انارة المصابيح ، ليبصروا ما يدخلون بطونهم ، و لا يهتمون بغذاء النفس ، بان ينيروا مصابيح البابهم بالعلم ، ليسلموا من