تكليف زندگى معنوى و الهى انسان روشن است . ايمان به وجود مبدئى كه همه جا با او است لا يَعْزُبُ عَنْه مِثْقالُ ذَرَّةٍ : « به اندازه سنگينى ذره‌اى چيزى از علم او مخفى نمىگردد » ( سبا - 3 ) و ايمان به وجود معادى كه به مصداق فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَه وَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَه ( زلزال - 7 و 8 ) ذره‌اى كار خوب و بد به دست فراموشى سپرده نمىشود ، و در آنجا در برابر او قرار مىگيرد ، چنين ايمانى ، چنان تقوايى در انسان ايجاد مىكند كه در تمام زندگى مىتواند راهنماى او در مسير خير باشد .