مىشود ، و اين بيدارى در او اجمالا اثر مىگذارد ( 1 ) . سپس اين عتاب را ادامه داده ، مىافزايد : « اما آنكه خود را بىنياز و غنى مىداند » ( * ( أَمَّا مَنِ اسْتَغْنى ) * ) . « تو به او رو مىآورى و توجه مىكنى » ! ( * ( فَأَنْتَ لَه تَصَدَّى ) * ) . و اصرار به هدايت او دارى در حالى كه او گرفتار غرور ثروت ، و خود خواهى است ، غرورى كه منشا طغيان و گردنكشى است همانگونه كه در آيه 6 - 7 سوره علق آمده است إِنَّ الإِنْسانَ لَيَطْغى أَنْ رَآه اسْتَغْنى « انسان طغيان مىكند از اينكه خود را غنى مىبيند » ( 2 ) . « در حالى كه اگر او راه تقوى را پيش نگيرد و ايمان نياورد چيزى بر تو

--> ( 1 ) بنا بر اين فرق اين آيه با آيه قبل اين است كه در آنجا سخن از پاكى و تقواى كامل است ، و در اينجا سخن از تاثير اجمالى تذكر ، هر چند به مقام تقواى كامل نرسد ، و در نتيجه آن نابيناى حق طلب از تذكرات بهره مىگيرد خواه بهره كامل باشد يا بهره مختصر از بعضى از مفسران نيز استفاده مىشود كه فرق ميان اين دو آن است كه اول اشاره به پاك شدن از معاصى است و آيه دوم اشاره به كسب طاعات و اطاعت فرمان خدا است ولى تفسير اول صحيحتر به نظر مىرسد . ( 2 ) « راغب » در « مفردات » مىگويد : « غنى و استغنى و تغنى » و « تغانى » به يك معنى است و باز به گفته او « تصدى » از ماده صدى ( بر وزن فتى در اصل به معنى صدايى است كه از كوه بر مىگردد ( در فارسى آن را « پژواك » مىگويند ) سپس كلمه « تصدى » به معنى رو به روى چيزى قرار گرفتن و توجه كامل به آن كردن به كار رفته است .