هوا پرستى پرده اى بر عقل انسان مىكشد ، اعمال سوئش را در نظر او تزيين مىدهد ، و حس تشخيص را كه بزرگترين نعمت خدا ، و امتياز انسان از حيوان است ، از او مىگيرد ، و او را به خود مشغول مىدارد ، اين همان است كه يعقوب آن پيغمبر روشن ضمير به فرزندان خلافكار گفت : بَلْ سَوَّلَتْ لَكُمْ أَنْفُسُكُمْ أَمْراً ( يوسف - 18 ) . در اينجا سخن بسيار است بهتر آن است به دو حديث از احاديث اهل بيت كه همه گفتنىها در آن گفته شده است ، اشاره كرده و اين بحث را پايان دهيم : امام باقر ع مىفرمايد : الجنة محفوفة بالمكاره و الصبر ، فمن صبر على المكاره فى الدنيا دخل الجنة ، و جهنم محفوفة باللذات و الشهوات ، فمن اعطى نفسها لذتها و شهوتها دخل النار : « جهنم در لابلاى ناراحتيها و صبر و شكيبايى و استقامت پوشيده شده است ، هر كس در برابر ناراحتيها ( و ترك شهوات ) در دنيا شكيبايى كند داخل بهشت مىشود ، و دوزخ در لابلاى لذات نامشروع و شهوات سركش پيچيده شده ، و هر كس نفس خويش را در برابر اين لذات و شهوات آزاد بگذارد داخل آتش مىشود » ( 1 ) . امام صادق ع مىفرمايد : لا تدع النفس و هواها ، فان هواها فى رداها ، و ترك النفس و ما تهوى داءها ، و كف النفس عما تهوى دواءها : « نفس را با هوا و هوسها رها مكن چرا كه هواى نفس سبب مرگ نفس است و آزاد گذاردن نفس در برابر هواها درد آن است ، و باز داشتن آن از هوا و هوسهايش دواى آن است » ( 2 ) . نه تنها جهنم آخرت زائيده هوا پرستى است كه جهنمهاى سوزان دنيا ،

--> ( 1 ) « نور الثقلين » جلد 5 صفحه 507 حديث 46 . ( 2 ) « نور الثقلين » جلد 5 صفحه 507 ( حديث 45 ) .