و در ويژگى چهارم مىگويد : « و كسانى كه از عذاب پروردگارشان بيمناكند » ( * ( وَالَّذِينَ هُمْ مِنْ عَذابِ رَبِّهِمْ مُشْفِقُونَ ) * ) . « چرا كه هيچكس را از عذاب پروردگار در امان نمىبينند » ( * ( إِنَّ عَذابَ رَبِّهِمْ غَيْرُ مَأْمُونٍ ) * ) . آنها از يك سو ايمان به روز جزا دارند ، و با توجه به تعبير « يصدقون » كه فعل مضارع است و دلالت بر استمرار دارد ، آنها پيوسته توجه دارند كه حساب و كتاب و جزائى در كار است . بعضى از مفسران آن را به معنى « تصديق عملى » يعنى انجام وظائف و ترك محرمات تفسير كرده‌اند ، ولى ظاهر آيه مطلق است ، هم تصديق علمى و هم عملى را شامل مىشود . ولى از آنجا كه ممكن است كسى ايمان به روز جزا داشته باشد اما خود را مشمول مجازات نشمرد ، مىگويد : آنها هرگز خود را در امان نمىبينند « يعنى دائما احساس مسئوليت مىكنند ، حسنات خود را ناچيز و سيئات خويش را بزرگ محسوب مىدارند ، لذا در حديثى از امير مؤمنان ع آمده است كه به فرزندش نصيحت كرد و فرمود : فرزندم ! خف اللَّه خوفا انك لو اتيته بحسنات اهل الارض لم يقبلها منك ، و ارج اللَّه رجاء انك لو اتيته بسيئات اهل الارض غفرها لك : « آن چنان از خدا خائف باش كه اگر تمام حسنات مردم روى زمين را بياورى احتمال بده از تو نپذيرد ! و آن چنان به او اميدوار باش كه اگر تمام گناهان اهل زمين را داشته باشى احتمال ده تو را بيامرزد ! ( 1 ) .

--> ( 1 ) « جامع الاخبار » صفحه 113 .