ترجمه : بنام خداوند بخشنده بخشايشگر 1 - اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد دشمن من و دشمن خويش را دوست خود قرار ندهيد ، شما نسبت به آنها اظهار محبت مىكنيد ، در حالى كه به آنچه از حق براى شما آمده كافر شده‌اند ، و رسول خدا و شما را به خاطر ايمان به خداوندى كه پروردگار همه شما است از شهر و ديارتان بيرون مىرانند ، اگر شما براى جهاد در راه من و جلب خشنوديم هجرت كرده‌ايد پيوند دوستى با آنها برقرار نسازيد ، شما مخفيانه با آنها رابطه دوستى برقرار مىكنيد در حالى كه من آنچه را پنهان يا آشكار مىكنيد از همه بهتر مىدانم ، و هر كس از شما چنين كارى كند از راه راست گمراه شده . 2 - اگر آنها بر شما مسلط شوند دشمنتان خواهند بود ، و دست و زبان خود را به بدى بر شما مىگشايند و دوست دارند شما به كفر باز گرديد . 3 - هرگز بستگان و اولاد شما سودى به حالتان نخواهند داشت ، و در قيامت ميان شما جدايى مىافكند ، و خداوند به آنچه انجام مىدهيد بينا است . شان نزول : غالب مفسران تصريح كرده‌اند كه اين آيات ( يا آيه اول ) در باره « حاطب ابن ابى بلتعه » ، نازل شده است ( البته با تفاوتهاى مختصرى ) و ما ذيلا آنچه را مرحوم طبرسى در مجمع البيان آورده است ، ذكر مىكنيم : جريان چنين بود كه زنى بنام « ساره » كه وابسته به يكى از قبائل مكه بود از مكه به مدينه