از خانه هايتان بيرون راندند ، يا به بيرون راندن شما كمك كردند از اينكه با آنها دوستى كنيد ، و هر كس آنها را دوست دارد ظالم و ستمگر است . تفسير : محبت به كفارى كه سر جنگ ندارند در اين آيات بحثهايى كه در آيات گذشته پيرامون « حب فى اللَّه و بغض فى اللَّه » و قطع رابطه با مشركان آمده ادامه مىيابد ، و از آنجا كه اين قطع رابطه يك نوع خلا عاطفى براى جمعى از مسلمانان ايجاد مىكرد ، و با اين حال مؤمنان راستين و ياران رسول خدا ص در اين مسير ثبات قدم نشان دادند خداوند براى پاداش آنها و رفع اين كمبود به آنها بشارت مىدهد كه غم مخوريد وضع چنين نخواهد ماند مىفرمايد : « اميد است خدا ميان شما و دشمنانتان پيوند محبت و دوستى ( از طريق پذيرش اسلام ) برقرار سازد » ( * ( عَسَى اللَّه أَنْ يَجْعَلَ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَ الَّذِينَ عادَيْتُمْ مِنْهُمْ مَوَدَّةً ) * ) . و اين امر سرانجام تحقق يافت ، سال هشتم هجرى فرا رسيد و مكه فتح شد و اهل مكه به مصداق يَدْخُلُونَ فِي دِينِ اللَّه أَفْواجاً گروه گروه مسلمان شدند ، ابرهاى تيره و تار دشمنى و عناد از آسمان زندگى آنها كنار رفت و آفتاب ايمان با گرمى محبت و دوستى تابيدن گرفت . بعضى از مفسران اين جمله را اشاره به ازدواج پيامبر اسلام ص با « ام حبيبه » دختر ابو سفيان مىدانند كه اسلام اختيار كرده بود ، و همراه شوهرش عبيد اللَّه بن جحش ( 1 ) به اتفاق مهاجران حبشه ، به حبشه رفته بود ، همسرش

--> ( 1 ) « عبيد اللَّه بن جحش » برادر « عبد اللَّه بن جحش » است ، عبيد اللَّه متاسفانه بر اسلام باقى نماند ، و در حبشه آئين مسيحيت اختيار كرد ، و به همين دليل « ام حبيبه » از او جدا شد ، اما برادرش « عبد اللَّه » بر اسلام باقى ماند و از مجاهدان احد بود و هم در آن ميدان شربت شهادت نوشيد .