محتواى سوره « قمر » اين سوره ويژگى سوره‌هاى مكى كه بحثهاى داغ از مبدء و معاد است در بر دارد ، و مخصوصا بيانگر كيفرهاى گروهى از اقوام پيشين است كه بر اثر لجاجت و عناد و پيمودن راه كفر و ظلم و فساد يكى ، پس از ديگر ، به عذابهاى كوبنده الهى گرفتار و هلاك شدند . و به دنبال هر يك از اين سرگذشتها جمله « وَلَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ » « ما قرآن را براى تذكر سهل و آسان ساختيم آيا كسى هست كه پند گيرد » تكرار مىكند تا درسى باشد براى مسلمين و كفار . رويهمرفته محتواى اين سوره را در چند بخش مىتوان خلاصه كرد : 1 - آغاز سوره است كه از مساله نزديكى قيامت و موضوع « شق القمر » و اصرار مخالفان در انكار آيات الهى سخن مىگويد . 2 - در بخش ديگر از نخستين قوم سركش و متمرد و لجوج يعنى « قوم نوح » و مساله طوفان به صورت فشرده اى بحث مىكند . 3 - بخش ديگر داستان قوم « عاد » و عذاب دردناك آنها را شرح مىدهد . 4 - در چهارمين بخش سخن از قوم « ثمود » و مخالفت آنها با پيامبرشان « صالح » است ، و همچنين « معجزه ناقه » و بالآخره مجازات آنها با « صيحه آسمانى » است . 5 - سپس به سراغ قوم « لوط » مىرود ، و ضمن اشاره گويا و فشرده اى