( 1 ) . به اين ترتيب خداوند در برابر آن چهار موهبتى كه به پيامبرش در فتح المبين داد ، دو موهبت عظيم نيز به مؤمنان ارزانى داشت : بهشت جاويدان با تمام نعمتهايش ، و عفو و گذشت از لغزشهاى آنها ، علاوه بر سكينه و آرامش روحى كه در اين دنيا به آنها بخشيد ، و مجموعه اين سه نعمت فوز عظيم و پيروزى بزرگى است براى كسانى كه از اين بوته امتحان سالم بيرون آمدند . كلمه « فوز » كه در قرآن مجيد معمولا با توصيف « عظيم » ذكر شده ، و گاهى نيز همراه با « مبين » و « كبير » آمده ، بنا به گفته « راغب » در « مفردات » به معنى پيروزى و نيل به خيرات توأم با سلامت است ، و اين در صورتى است كه نجات آخرت در آن باشد هر چند با از دست دادن مواهب مادى دنيا همراه گردد . طبق روايات معروفى امير مؤمنان على ع آن گاه كه فرق مباركش در محراب عبادت با شمشير جنايتكار روزگار « عبد الرحمن بن ملجم » شكافته شد صدا زد فزت و رب الكعبه : « سوگند به خداى كعبه پيروز شدم » ( و سعادت نامه من با خون سرم امضا شد ! ) . آرى گاهى امتحانات پروردگار آن چنان سخت و طاقتفرسا است كه ايمانهاى سست را از بيخ و بن بر مىكند ، و قلبها را واژگون مىكند ، تنها مؤمنان راستين كه از نعمت سكينه و آرامش بهره مندند مقاومت مىكنند ، و از پيامدهاى

--> ( 1 ) مطابق اين بيان جمله « ليدخل » و همچنين « يعذب » كه در آيه بعد مىآيد عطف بر جمله « ليغفر » مىباشد ، گروهى از مفسران از جمله شيخ طوسى در « تبيان » ، و طبرسى در « مجمع البيان » و ابو الفتوح رازى در تفسيرش همين معنى را برگزيده‌اند ، در حالى كه گروه ديگرى آن را عطف بر « * ( لِيَزْدادُوا إِيماناً ) * » دانسته‌اند در حالى كه نه با شان نزول فوق هماهنگ است و نه با مساله مجازات كفار .