تعبير ممكن است اشاره به اين باشد كه غالب فرشتگان مجريان رحمت خداوند و تدبير كنندگان نظامات عالم هستى كه سراسر رحمت است مىباشند . اما چرا اين خرافه در ميان عرب جاهلى پيدا شد ؟ و چرا هم اكنون رسوبات آن در مغزهاى گروهى باقيمانده ، تا آنجا كه فرشتگان را به صورت زن و دختر ترسيم مىكنند ، حتى به اصطلاح « فرشته آزادى » را وقتى مجسم مىسازند در چهره زنى با قيافه و موهاى فراوان ترسيم مىكنند ! اين پندار ممكن است از اينجا سرچشمه گرفته باشد كه فرشتگان از نظر مستورند و زنان نيز غالبا مستور بوده‌اند ، حتى در مورد بعضى از مؤنثهاى مجازى در لغت عرب نيز اين معنى ديده مىشود كه خورشيد را مؤنث مجازى مىدانند ، و ماه را مذكر . چرا كه قرص خورشيد معمولا در ميان امواج نور خود پوشيده است و نگاه كردن به آن به آسانى ممكن نيست ، ولى قرص ماه چنين نمىباشد . يا اينكه لطافت وجود فرشتگان سبب شده كه آنها را همجنس زنان كه نسبت به مردان موجودات لطيفترى هستند بدانند ، و عجب اينكه بعد از اينهمه مبارزه اسلام با اين تفكر خرافى باز هم هنگامى كه مىخواهند زنى را به خوبى توصيف كنند مىگويند او يك فرشته است ، ولى در مورد مردان كمتر اين تعبير به كار مىرود ، كلمه « فرشته » نيز نامى است كه براى زنان انتخاب مىكنند ! سپس به صورت استفهام انكارى در پاسخ آنها مىفرمايد : « آيا به هنگام آفرينش فرشتگان حاضر بودند و از طريق حضور خود به اين امر پىبرده‌اند » ؟ ! ( * ( أَ شَهِدُوا خَلْقَهُمْ ) * ) . و در پايان آيه مىافزايد : « گواهى آنها بر اين عقيده بى اساس در نامه‌هاى اعمالشان ثبت مىشود ، و روز قيامت مورد سؤال قرار مىگيرند » ( * ( سَتُكْتَبُ شَهادَتُهُمْ وَيُسْئَلُونَ ) * ) . آنچه در آيات فوق خوانديم به صورت ديگرى در سوره نحل ( آيات 57