چيزى كه از علم بى پايان حق سرچشمه گيرد بايد واجد اين اوصاف باشد . بعضى و الا بودن و علو مقام قرآن را از اين نظر دانسته‌اند كه بر تمام كتب آسمانى پيشى گرفته ، و همه را نسخ كرده ، و در بالاترين مرحله اعجاز است . بعضى ديگر مشتمل بودن قرآن را بر حقايقى كه از دسترس افكار بشر بيرون است ( علاوه بر حقايقى كه همه كس از ظاهر آن مىفهمد ) مفهوم ديگرى از علو قرآن شمرده‌اند . اين مفاهيم تضادى با هم ندارد و همه آنها در مفهوم « على » ( و الا مقام ) جمع است . اين نكته نيز قابل توجه است كه « حكيم » معمولا وصف براى شخص است ، نه براى كتاب ، اما چون اين كتاب آسمانى خود معلمى بزرگ و حكمت آموز است اين تعبير در مورد آن بسيار بجا است . البته « حكيم » به معنى مستحكم و خلل ناپذير نيز آمده است ، و جميع اين مفاهيم در واژه مزبور جمع است و در مورد قرآن صادق مىباشد ، چرا كه قرآن حكيم به تمام اين معانى است . در آيه بعد ، منكران ، و اعراض كنندگان از قرآن ، را مخاطب ساخته مىگويد : « آيا ما اين قرآن را كه مايه بيدارى و يادآورى شما است از شما باز گيريم به خاطر اينكه قومى اسرافكار و افراطى هستيد » ؟ ! ( * ( أَ فَنَضْرِبُ عَنْكُمُ الذِّكْرَ صَفْحاً أَنْ كُنْتُمْ قَوْماً مُسْرِفِينَ ) * ) . درست است كه شما در دشمنى و مخالفت با حق ، چيزى فروگذار نكرده‌ايد ، و مخالفت را به حد افراط و اسراف رسانده‌ايد ولى لطف و رحمت خداوند به قدرى وسيع و گسترده است كه اينها را مانع بر سر راه خود نمىبيند ، باز هم اين كتاب بيدارگر آسمانى و آيات حياتبخش آن را پى در پى بر شما نازل مىكند ، تا دلهايى