خلاصه اينكه آنها معتقد بودند موسى شخصا يك « حادثه » است ، اما اگر در آن شرايط كشته شود تبديل به يك « جريان » خواهد شد ، جريانى بزرگ و پر شور كه كنترل آن بسيار مشكل خواهد بود . بعضى ديگر از اطرافيان فرعون كه دل خوشى از او نداشتند مايل بودند موسى زنده بماند و فكر فرعون را به خود مشغول دارد ، تا آنها آسوده خاطر زندگى كنند و دور از چشم فرعون به سوء استفاده مشغول باشند ، چرا كه اين يك برنامه هميشگى است كه اطرافيان شاهان مايلند هميشه فكر آنها مشغول كارى باشد و آنها آسوده خاطر به تامين منافع نامشروع خود بپردازند ، لذا گاهى دشمنان خارجى را تحريك مىكردند تا از شر فراغت « شاه » در امان بمانند ! سپس فرعون براى توجيه تصميم قتل موسى دو دليل براى اطرافيانش ذكر مىكند : يكى جنبه به اصطلاح دينى و معنوى دارد ، و ديگر جنبه دنيوى و مادى مىگويد : « من از اين مىترسم كه آئين شما را عوض كند ! و دين نياكانتان را بر هم زند » ! ( * ( إِنِّي أَخافُ أَنْ يُبَدِّلَ دِينَكُمْ ) * ) . « يا اينكه فسادى بر روى زمين آشكار سازد » ( * ( أَوْ أَنْ يُظْهِرَ فِي الأَرْضِ الْفَسادَ ) * ) اگر سكوت كنم آئين موسى به سرعت در اعماق قلوب مردم مصر نفوذ مىكند ، و آئين مقدس بت پرستى كه حافظ قوميت و منافع شما است جاى خود را به يك آئين توحيدى بر ضد شما مىدهد ! و اگر امروز سكوت كنم و بعد از مدتى اقدام به مبارزه با موسى نمايم