نخست مىگويد : « آنها را از روز نزديك بترسان » ( * ( وَأَنْذِرْهُمْ يَوْمَ الآزِفَةِ ) * ) . « آزفة » در لغت به معنى « نزديك » است ، و چه نامگذارى عجيبى است كه به جاى « يوم القيامة » « يوم الازفة » بيان شده ، تا بيخبران نگويند : هنوز تا قيامت زمان بسيار زيادى است ، فكر خود را مشغول قيامت نكنيد كه وعده اى است نسيه ! و اگر درست بنگريم مجموعه عمر دنيا در برابر عمر قيامت لحظه زود گذرى بيش نيست ، و چون هيچ تاريخى از سوى خداوند براى آن به كسى حتى به پيامبران اعلام نشده است بايد هميشه آماده استقبال از آن بود . دومين توصيف اينكه : « در آن روز از شدت هول و ترس دلها به گلوگاه مىرسد » ! ( * ( إِذِ الْقُلُوبُ لَدَى الْحَناجِرِ ) * ) . به هنگامى كه انسان در تنگناهاى سخت قرار مىگيرد احساس مىكند كه گويى قلبش دارد از جا كنده مىشود ، گويى مىخواهد از حنجره اش بيرون پرد ، عرب از اين حالت تعبير به « بلغت القلوب الحناجر » مىكند ، و شايد معادل آن در فارسى اين باشد كه مىگوئيم « جانش به لب رسيد » ، و گرنه روشن است كه قلب به معنى مركز پخش خون هرگز از جاى خود حركت نمىكند و به گلوگاه نمىرسد . و نيز ممكن است « قلب » كنايه از « جان » باشد ، يعنى جانش به گلوگاه رسيده بود ، گويى روح از بدنش تدريجا خارج شده ، و تنها كمى از آن باقيمانده است . به هر حال چنان هول و اضطرابى از حساب و كتاب دقيق الهى ، و بيم از رسوايى در حضور جميع خلايق ، و گرفتارى در عذاب دردناكى كه خلاصى از آن ممكن نيست ، به انسان دست مىدهد كه با هيچ بيانى قابل شرح نيست .