دارد ، تكرار آن در آيه فوق تاكيدى است بر همين معنى . سپس براى نشان دادن اين واقعيت كه هر گونه نعمت و رحمت در اين عالم از سوى خدا است ، و كسى از خود چيزى ندارد ، به يك مساله كلى و يك مصداق روشن آن اشاره كرده ، مىفرمايد « مالكيت و حاكميت آسمانها و زمين براى خدا است و هر چه بخواهد مىآفريند » ( * ( لِلَّه مُلْكُ السَّماواتِ وَالأَرْضِ يَخْلُقُ ما يَشاءُ ) * ) . و به همين دليل همه ريزخوار خوان نعمت او هستند ، و نيازمندان لطف و رحمت او ، لذا نه غرور به هنگام نعمت منطقى است ، و نه ياس به هنگام مصيبت ! نمونه روشنى از اين واقعيت كه هيچكس از خود چيزى ندارد ، و هر چه هست از ناحيه او است اينكه : « به هر كس اراده كند دختر مىبخشد و به هر كس بخواهد پسر » ( * ( يَهَبُ لِمَنْ يَشاءُ إِناثاً وَيَهَبُ لِمَنْ يَشاءُ الذُّكُورَ ) * ) . « يا اگر بخواهد پسر و دختر هر دو به آنها مىدهد ، و هر كس را بخواهد عقيم و بى فرزند مىگذارد » ( * ( أَوْ يُزَوِّجُهُمْ ذُكْراناً وَإِناثاً وَيَجْعَلُ مَنْ يَشاءُ عَقِيماً ) * ) . و به اين ترتيب مردم به چهار گروه تقسيم مىشوند : آنهايى كه تنها پسر دارند و در آرزوى دخترى هستند ، و آنها كه دختر دارند و در آرزوى پسرى ، و آنها كه هر دو را دارند ، و گروهى كه فاقد هر گونه فرزندند و قلبشان در آرزوى آن پر مىكشد . و عجب اينكه هيچكس نه در زمانهاى گذشته و نه امروز كه علوم و دانشها پيشرفت فراوان كرده قدرت انتخاب در اين مساله را ندارد ، و على رغم تمام تلاشها و كوششها هنوز كسى نتوانسته است عقيمان واقعى را فرزند ببخشد ،