عذابى كه اميد قطع آن نيست ، و زمانى و مدتى براى آن تعيين نشده ، عذابى كه درون جان و بيرون تن همه را مىسوزاند ! بعيد نيست گوينده اين سخن مؤمنان كامل الايمان ، و در صف اول انبيا و اوليا و پيروان خاص آنها باشند ، چرا كه آنها از گناه يا كند و سرافرازند ، و حق دارند چنين سخنانى را در آنجا بگويند ، آنها مظلومانى هستند كه از دست اين ظالمان ناراحتى بسيار ديده‌اند ، و جاى آن دارد كه در آن روز گوينده چنين سخنانى باشند ( در بعضى از روايات اهل بيت ع نيز به اين معنى اشاره شده است ) ( 1 ) . توجه به اين نكته نيز لازم است كه « عذاب جاويدان » براى اين ظالمان قرينه بر اين است كه منظور از آن كافران است ، همانگونه كه در بعضى ديگر از آيات قرآن اين تعبير آمده است : وَالْكافِرُونَ هُمُ الظَّالِمُونَ : « كافران ظالمانند » . آيه بعد نيز گواه بر اين حقيقت است كه مىگويد : « آنها اولياء و ياورانى ندارند كه آنان را يارى كنند و عذاب الهى را از آنها دفع نمايند » ( * ( وَما كانَ لَهُمْ مِنْ أَوْلِياءَ يَنْصُرُونَهُمْ مِنْ دُونِ اللَّه ) * ) . آنها رشته‌هاى ارتباط خود را با بندگان خالص با انبيا و اولياء بريده‌اند ، لذا در آنجا يار و ياورى ندارند ، قدرتهاى مادى نيز در آنجا همه از كار مىافتد ، و به همين دليل تك و تنها در برابر عذاب الهى قرار مىگيرند . و براى تاكيد اين معنى در پايان آيه مىافزايد : « هر كس را خداوند گمراه سازد راه نجاتى براى او نيست » ( * ( وَمَنْ يُضْلِلِ اللَّه فَما لَه مِنْ سَبِيلٍ ) * ) .

--> ( 1 ) نور الثقلين جلد 4 صفحه 586 .