« آنها كسانى هستند كه به هنگام غضب عفو مىكنند » ( * ( وَإِذا ما غَضِبُوا هُمْ يَغْفِرُونَ ) * ) . نه تنها در موقع غضب زمام اختيار از كفشان ربوده نمىشود ، و دست به اعمال زشت و جنايات نمىزنند ، بلكه با آب عفو و غفران قلب خود و ديگران را از كينه‌ها شستشو مىدهند . و اين صفتى است كه جز در پرتو ايمان راستين و توكل بر حق پيدا نمىشود . جالب اينكه : نمىگويد آنها غضب نمىكنند ، چرا كه اين جزء طبيعت انسان است و در بعضى موارد ، يعنى در آنجا كه براى خدا ، و در راه احقاق حق مظلومان باشد ، ضرورت دارد ، بلكه مىگويد آنها به هنگام غضب آلوده گناه نمىشوند ، سهل است به سراغ عفو و غفران مىروند ، و بايد همچنين باشد ، چگونه انسان مىتواند در انتظار عفو الهى به سر برد در حالى كه خود كينه توز و انتقامجو است ، و به هنگام غضب هيچ قانونى را به رسميت نمىشناسد ؟ ! و اگر مىبينيم در اينجا مخصوصا روى مساله « غضب » تكيه شده به خاطر آن است كه اين حالت آتش سوزانى است كه در درون جان انسان شعله ور مىشود ، و بسيارند كسانى كه قادر بر مهار كردن نفس در آن حالت نيستند ، ولى مؤمنان راستين هرگز تسليم خشم و غضب نمىشوند . در حديثى از امام باقر ع مىخوانيم : من ملك نفسه اذا رغب ، و اذا رهب ، و اذا غضب ، حرم اللَّه جسده على النار : كسى كه به هنگام شوق و علاقه ، و به هنگام ترس و وحشت ، و هنگام خشم و غضب مالك نفس خويشتن باشد خداوند بدن او را بر آتش دوزخ حرام مىكند ( 1 ) .

--> ( 1 ) تفسير على بن ابراهيم مطابق نقل نور الثقلين جلد 4 صفحه 583 .