كه فرمود : ان البلاء للظالم ادب ، و للمؤمن امتحان ، و للانبياء درجة و للاولياء كرامة . « بلاها براى ظالم تاديب است ، و براى مؤمنان امتحان ، و براى پيامبران درجه ، و براى اولياء كرامت و مقام است » ( 1 ) . اين حديث شاهد گويايى است براى آنچه در مورد استثناهاى آيه بيان كرديم . 3 - در حديث ديگرى در كافى از امام صادق ع آمده است كه فرمود : ان العبد اذا كثرت ذنوبه ، و لم يكن عنده من العمل ما يكفرها ، ابتلاه بالحزن ليكفرها : « هنگامى كه انسان گناهش افزون شود و اعمالى كه آن را جبران كند نداشته باشد خداوند او را گرفتار اندوه مىكند تا گناهانش را تلافى كند » ( 2 ) . 4 - در كتاب كافى اصولا بابى براى اين موضوع منعقد شده ، و 12 حديث در همين زمينه در آن آمده است ( 3 ) . تازه همه اينها غير از گناهانى است كه خداوند طبق صريح آيه فوق مشمول عفو و رحمتش قرار مىدهد كه آن نيز به نوبه خود بسيار است . 2 - رفع يك اشتباه بزرگ ممكن است كسانى از اين حقيقت قرآنى سوء استفاده كنند و هر گونه مصيبتى دامنشان را مىگيرد با آغوش باز از آن استقبال نمايند و بگويند بايد

--> ( 1 ) بحار الانوار جلد 81 صفحه 198 . ( 2 ) « كافى » جلد دوم كتاب الايمان و الكفر باب تعجيل عقوبة الذنب حديث 2 ( 3 ) همان مدرك .