در اينكه چه درخواستى از مؤمنان را اجابت مىكند تفسيرهاى گوناگونى شده است ، جمعى از مفسران آن را محدود به درخواستهاى معينى كرده‌اند ، از جمله اينكه : بعضى گفته‌اند : دعاى مؤمنان را در باره يكديگر مستجاب مىكند . بعضى ديگر گفته‌اند عبادات و طاعاتشان را مىپذيرد . و بعضى آن را مربوط به شفاعت آنها در مورد برادرانشان مىدانند . ولى هيچگونه دليلى بر اين محدوديتها نيست ، بلكه خداوند هر گونه درخواستى را مؤمنان صالح العمل داشته باشند مىپذيرد ، و از آن بالاتر امورى را كه شايد به فكر آنها نيامده است كه از خدا درخواست كنند از فضلش به آنها مىبخشد ، و اين نهايت لطف و مرحمت خداوند درباره مؤمنان است . در حديثى از امام صادق ع از پيغمبر گرامى اسلام ص در تفسير * ( وَيَزِيدُهُمْ مِنْ فَضْلِه ) * مىخوانيم : الشفاعة لمن وجبت له النار ممن احسن اليهم فى الدنيا : « آنچه را خداوند از فضلش بر آنها مىافزايد شفاعت براى كسانى است كه در دنيا به آنها نيكى كرده‌اند ، اما ( بر اثر سوء اعمالشان ) مستحق آتش دوزخ شده‌اند » ( 1 ) . اين حديث پر معنى نيز مفهومش اين نيست كه فضل اضافى خداوند منحصر به اين است بلكه بيان يكى از مصداقهاى روشن آن است .

--> ( 1 ) تفسير « مجمع البيان » ذيل آيات مورد بحث .