و از آنجا كه خداوند راه بازگشت را همواره به روى بندگان باز مىگذارد كرارا در آيات قرآن بعد از مذمت از اعمال زشت مشركان و گنهكاران به مساله گشوده بودن درهاى توبه اشاره كرده در آيات مورد بحث نيز پس از گفتار سابق مىافزايد : « او كسى است كه توبه را از بندگانش پذيرا مىشود ، و گناهان را مىبخشد » ( * ( وَهُوَ الَّذِي يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبادِه وَيَعْفُوا عَنِ السَّيِّئاتِ ) * ) . اما اگر تظاهر به توبه كنيد ، ولى در خفا كار ديگر انجام دهيد ، تصور نكنيد كه از ديده تيزبين علم پروردگار مخفى خواهد ماند ، نه « او آنچه را انجام مىدهيد مىداند » ( * ( وَيَعْلَمُ ما تَفْعَلُونَ ) * ) . در شان نزولى كه در آغاز آيات گذشته بيان كرديم گفته شد كه بعد از نزول آيه « مودت » جمعى از منافقان و يا افراد ضعيف الايمان گفتند : اين سخنى است كه محمد بر خدا افترا بسته ، مىخواهد ما را بعد از خود در برابر خويشاوندانش خوار كند ، آيه « * ( أَمْ يَقُولُونَ افْتَرى عَلَى اللَّه كَذِباً ) * » نازل شد و به آنها پاسخ گفت ، هنگامى كه از نزول آيه با خبر شدند گروهى پشيمان گشتند ، گريه كردند و ناراحت بودند ، آيه و * ( هُوَ الَّذِي يَقْبَلُ التَّوْبَةَ ) * . . . نازل شد و به آنها بشارت داد كه اگر توبه خالص كنند خدا لغزش آنها را مىبخشد . و در آخرين آيه مورد بحث پاداش بزرگ مؤمنان و عذاب دردناك كافران را در جمله هايى كوتاه بيان كرده مىفرمايد : « خداوند درخواست كسانى را كه ايمان آورده‌اند و عمل صالح انجام داده‌اند اجابت مىكند » ( * ( وَيَسْتَجِيبُ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحاتِ ) * ) . « بلكه از فضل خود بر ايشان مىافزايد » و حتى مطالبى را كه درخواست نكرده‌اند به آنها مىبخشد ( * ( وَيَزِيدُهُمْ مِنْ فَضْلِه ) * ) . « اما براى كافران عذاب شديدى است » ( * ( وَالْكافِرُونَ لَهُمْ عَذابٌ شَدِيدٌ ) * ) .