حالى كه در داستان طالوت مىخوانيم كه او امام جمعيت شد در حالى كه پيامبرى نيز در آن زمان وجود داشت . رابعا آيه اقتضا مىكند تمام اهل بيت واجب الاطاعة باشند ، و به همين دليل بايد همه امام باشند ، در حالى كه اماميه چنين عقيده اى ندارند ( 1 ) . تحليل و بررسى با برداشتى كه از آيه مورد بحث طبق قرائن فراوان و محكم موجود در آيه و ساير آيات قرآن داشتيم پاسخ بسيارى از اين ايرادات روشن مىشود : زيرا گفتيم اين محبت امر ساده اى نيست ، اين به عنوان پاداش نبوت و اجر رسالت است ، طبعا بايد مطلبى هموزن و همشان آن باشد ، تا بتواند پاداش آن قرار گيرد . از سوى ديگر آيات قرآن گواهى مىدهد سود اين محبت چيزى نيست كه به پيامبر ص برگردد ، بلكه نتيجه آن صد در صد عائد خود مؤمنان مىشود يا به تعبير ديگر اين يك امر معنوى است كه در تكامل هدايت مسلمانان مؤثر است . به اين ترتيب گرچه از آيه چيزى جز مساله وجوب محبت استفاده نمىشود اما با قرائنى كه ذكر شد اين وجوب محبت سر از مساله امامت كه پشتوانه مقام نبوت و رسالت است در مىآورد . با توجه به اين توضيح كوتاه به بررسى ايرادات فوق مىپردازيم : اولا - اينكه بعضى از مفسران آيه را به مودت اهل بيت تفسير نكرده‌اند بايد قبول كرد كه پيشداوريها و رسوبات ذهنى مانع از اين امر بوده فى المثل جمعى از آنها « قربى » را به معنى « تقرب به پروردگار » تفسير كرده‌اند ! در حالى كه در تمام آيات قرآن هر موردى اين كلمه به كار رفته به معنى خويشاوندان است .

--> ( 1 ) روح المعانى جلد 25 صفحه 28 ( ذيل آيه مورد بحث ) .