و در مورد شخص پيامبر اسلام نيز تعبيرات مختلفى ديده مىشود : در يك جا مىگويد قُلْ ما سَأَلْتُكُمْ مِنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَكُمْ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى اللَّه : « بگو پاداشى را كه از شما خواستم تنها به سود شما است اجر و پاداش من فقط بر خداوند است » ( سبا - 47 ) . و در جاى ديگر مىخوانيم : قُلْ ما أَسْئَلُكُمْ عَلَيْه مِنْ أَجْرٍ إِلَّا مَنْ شاءَ أَنْ يَتَّخِذَ إِلى رَبِّه سَبِيلًا : بگو من در برابر ابلاغ رسالت هيچگونه پاداشى از شما مطالبه نمىكنم ، مگر كسانى كه بخواهند راهى به سوى پروردگارشان برگزينند » . و بالآخره در مورد ديگرى مىگويد : قُلْ ما أَسْئَلُكُمْ عَلَيْه مِنْ أَجْرٍ وَما أَنَا مِنَ الْمُتَكَلِّفِينَ : « من از شما پاداشى نمىطلبم و چيزى بر شما تحميل نمىكنم » ( ص - 86 ) . هر گاه اين آيات سه گانه را با آيه مورد بحث در كنار هم بگذاريم نتيجه گيرى كردن از آن آسان است : در يك جا به كلى نفى اجر و مزد مىكند . در جاى ديگر مىگويد : من تنها پاداش از كسى مىخواهم كه راهى به سوى خدا مىجويد . و در مورد سوم مىگويد پاداشى را كه از شما خواسته‌ام براى خود شما است . و بالآخره در آيه مورد بحث مىافزايد : مودت در قربى پاداش رسالت من است ، يعنى : من پاداشى از شما خواسته‌ام كه اين ويژگيها را دارد : مطلقا چيزى نيست كه نفعش عائد من شود ، صد در صد به سود خود شما است ، و چيزى است كه راه شما را به سوى خدا هموار مىسازد . به اين ترتيب آيا جز مساله ادامه خط مكتب پيامبر ص به وسيله رهبران الهى و جانشينان معصومش كه همگى از خاندان او بوده‌اند امر ديگرى مىتواند