دارد لذا به باغهاى خرم و سرسبز « روضة » اطلاق مىشود ، از اين تعبير به خوبى استفاده مىشود كه باغهاى بهشت متفاوت است ، و مؤمنان صالح العمل در بهترين باغهاى بهشت جايشان است ، و مفهوم اين سخن اين است كه مؤمنان گنهكار هنگامى كه مشمول عفو خدا شوند به بهشت راه مىيابند هر چند جاى آنها در « روضات » نيست . اما فضل الهى در باره مؤمنان صالح العمل به همين جا ختم نمىشود ، آنها چنان مشمول الطاف او هستند كه « هر چه بخواهند نزد پروردگارشان براى آنها فراهم است » ( * ( لَهُمْ ما يَشاؤُنَ عِنْدَ رَبِّهِمْ ) * ) . و به اين ترتيب هيچ موازنه اى بين « عمل » و « پاداش آنها » وجود ندارد ، بلكه پاداششان از هر نظر نامحدود است ، چرا كه جمله « * ( لَهُمْ ما يَشاؤُنَ ) * » گوياى همين حقيقت است . و از آن جالبتر تعبير « عند ربهم » ( نزد پروردگارشان ) مىباشد كه بيانگر لطف بىحساب خداوند در باره آنها است ، چه موهبتى از اين بالاتر كه به مقام قرب خدا راه يابند ؟ همانگونه كه در باره شهداء مىگويد : بَلْ أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ در باره مؤمنان صالح العمل نيز مىفرمايد : لهم ما يشاؤن عند ربهم . بىجهت نيست كه در پايان آيه مىگويد « اين است فضل بزرگ » ( * ( ذلِكَ هُوَ الْفَضْلُ الْكَبِيرُ ) * ) . بارها گفته‌ايم شرح نعمتهاى بهشتى در بيان نمىگنجد ، براى ما زندانيان جهان ماده قابل تصور نيست كه بدانيم در جمله * ( لَهُمْ ما يَشاؤُنَ عِنْدَ رَبِّهِمْ ) * چه مفاهيمى گنجانيده شده ؟ مؤمنان چه چيزها مىخواهند ؟ و در جوار قرب خداوند چه الطافى يافت مىشود . اصولا هنگامى كه خداوند بزرگ چيزى را به عنوان فضل كبير توصيف