اگر در يك جا تهديد به عذاب شديد مىكند در جاى ديگر وعده لطف مىدهد ، آن هم لطفى نامحدود و گسترده ، و اگر در مجازات جاهلان مغرور تعجيل نمىكند آن هم از لطف او است . سپس يكى از مظاهر بزرگ لطف عميقش را كه روزى گسترده او است مطرح كرده مىگويد : « هر كس را بخواهد روزى مىدهد » ( * ( يَرْزُقُ مَنْ يَشاءُ ) * ) . منظور اين نيست كه گروهى از روزى او محرومند ، بلكه منظور توسعه روزى است در باره هر كس بخواهد ، همانگونه كه در آيه 26 سوره رعد آمده است : اللَّه يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشاءُ وَيَقْدِرُ : « خداوند روزى را بر هر كس بخواهد وسيع و براى هر كس بخواهد تنگ مىسازد » . در چند آيه بعد از همين سوره نيز مىخوانيم : گستردگى و محدوديت روزى او روى حساب معينى است ، چرا كه « اگر خداوند روزى را براى همه گسترده سازد در زمين طغيان خواهند كرد » : « وَلَوْ بَسَطَ اللَّه الرِّزْقَ لِعِبادِه لَبَغَوْا فِي الأَرْضِ » ( آيه 27 - همين سوره ) . روشن است كه « روزى » در اينجا هم ارزاق معنوى را شامل مىشود و هم مادى را ، هم جسمانى و هم روحانى ، هنگامى كه مبدء لطف او است و روزى دهنده نيز او است ، پس چرا به سراغ بتهايى مىرويد كه نه رازقند و نه لطيف ، نه گرهى به كار كسى مىزنند و نه گرهى مىگشايند ؟ ! و در پايان آيه مىافزايد : « او قوى و شكست ناپذير است » ( * ( وَهُوَ الْقَوِيُّ الْعَزِيزُ ) * ) . اگر وعده روزى و لطف به بندگان مىدهد قادر بر انجام اين امر مىباشد و به همين دليل هرگز در وعده‌هاى او تخلف نيست . توجه به اين نكته لازم است كه « لطيف » دو معنى دارد : يكى همان كه در بالا گفتيم يعنى صاحب لطف و محبت و مرحمت ، و ديگر آگاه بودن از امور