[ سوره الشورى ‹ 42 › : آيات 19 تا 20 ] اللَّه لَطِيفٌ بِعِبادِه يَرْزُقُ مَنْ يَشاءُ وَهُوَ الْقَوِيُّ الْعَزِيزُ ‹ 19 › مَنْ كانَ يُرِيدُ حَرْثَ الآخِرَةِ نَزِدْ لَه فِي حَرْثِه وَمَنْ كانَ يُرِيدُ حَرْثَ الدُّنْيا نُؤْتِه مِنْها وَما لَه فِي الآخِرَةِ مِنْ نَصِيبٍ ‹ 20 › ترجمه : 19 - خداوند نسبت به بندگانش لطف دارد ، هر كس را بخواهد روزى مىدهد ، و او قوى و شكست ناپذير است . 20 - كسى كه زراعت آخرت را بخواهد به او بركت مىدهيم ، و بر محصولش مىافزائيم ، و آنها كه فقط كشت دنيا را مىطلبند كمى از آن به آنها مىدهيم اما در آخرت هيچ نصيبى ندارند ! تفسير : مزرعه دنيا و آخرت از آنجا كه در آيات قبل بحثى از عذاب شديد خداوند به ميان آمد ، و نيز تقاضايى از ناحيه منكران معاد مطرح شده بود كه چرا قيامت زودتر برپا نمىشود ؟ نخستين آيه مورد بحث براى آميختن آن « قهر » با « لطف » و براى پاسخگويى به شتاب كردن بىمعنى منكران معاد مىفرمايد : « خداوند نسبت به بندگانش لطيف است ، و داراى لطف و مرحمت » ( * ( اللَّه لَطِيفٌ بِعِبادِه ) * ) .