عالم ماده اعم از زمين و آسمان استعمال مىشود چنان كه در آية الكرسى آمده است وسع كرسيه السماوات و الارض . و از آنجا كه مخلوقات و معلومات خداوند از ذات پاك او جدا نيستند گاهى عرش بر « علم خدا » اطلاق شده است . و اگر به قلب پاك بندگان با ايمان « عرش الرحمن » گفته شده به خاطر اين است كه جايگاه معرفت ذات پاك او و نشانه اى از نشانه‌هاى عظمت و قدرت او است . بنا بر اين در هر مورد بايد از قرائن فهميد كه منظور از عرش كداميك از معانى آن است ، ولى در هر حال همگى در اين امر مشتركند كه عرش بيانگر بزرگى و عظمت خداوند است . در آيه مورد بحث كه سخن از حاملان عرش الهى مىگويد ممكن است منظور از عرش همان حكومت خداوند و تدبيرش در عالم هستى باشد و حاملان عرش اجرا كنندگان حاكميت و تدبير او هستند . و نيز ممكن است به معنى مجموعه عالم هستى و يا عالم ما وراء طبيعت باشد و حاملان آن فرشتگانى هستند كه پايه‌هاى تدبير اين جهان به فرمان خدا بر دوش آنها است .