تا در درجه اول آنها ايمان بياورند و بعد دامنه آئين او به ديگران گسترش پيدا كند . اما بهانه جويانى كه مانند كودكان هر روز مطلب غير منطقى تازه اى را مطرح مىكردند ، و با حرفهاى كودكانه و ضد و نقيض خود نشان مىدادند كه به دنبال حقطلبى نيستند ، يك روز مىگفتند چرا اين قرآن تنها به زبان عرب نازل شده ؟ آيا بهتر نبود همه يا قسمتى از آن به غير اين زبان بود تا ديگران نيز بهره گيرند ؟ ( در حالى كه آنها هدف ديگرى داشتند منظورشان اين بود كه توده مردم عرب از جاذبه فوق العاده محروم گردند ) . و اگر اين خواسته آنها انجام مىشد ، مىگفتند : چگونه او عرب است و كتابش غير عربى ؟ خلاصه هر روز به بهانه اى خود و ديگران را سرگرم و از راه حق باز مىداشتند . اصولا « بهانه جويى » هميشه دليل بر اين است كه انسان درد ديگرى دارد كه نمىخواهد آن را فاش بگويد ، درد اين گروه نيز اين بود كه توده‌هاى مردم سخت مجذوب قرآن شده بودند ، و لذا منافع آنها سخت به خطر افتاده بود ، براى خاموش كردن نور اسلام به هر وسيله اى متوسل مىشدند . پايان جزء 24 قرآن مجيد