رويد و در شوره زار خس » . آنها كه با روح حقطلبى به سراغ قرآن مىآمدند هدايت و شفا از آن مىيافتند ، بيماريهاى اخلاقى و روحى آنها در شفا خانه قرآن درمان مىشد ، سپس بار سفر را مىبستند و در پرتو نور هدايت قرآن با سرعت به سوى كوى دوست حركت مىكردند . اما لجوجان متعصب ، و دشمنان حق و حقيقت ، و آنها كه از قبل تصميم خودشان را بر مخالفت انبيا گرفته بودند چه بهره اى مىتوانستند از آن بگيرند ؟ آنها همچون كوران و كرانى بودند كه در نقطه دور دستى قرار داشتند ، آنها گرفتار ناشنوايى و نابينايى مضاعف بودند ، هم از نظر ابزار ديد و شنود و هم از نظر بعد مكان ! بعضى از مفسران نقل كرده‌اند كه اهل لغت براى كسى كه مىفهمد مىگويند : انت تسمع من قريب ( تو از نزديك مىشنوى ) و براى كسى كه نمىفهمد مىگويند انت تنادى من بعيد ( تو از دور صدا زده مىشوى كه اگر همهمه اى بشنوى مفهوم مطالب را درك نمىكنى ) ( 1 ) . در اينكه چگونه قرآن مايه شفا و درمان دردهاى جانكاه انسانها است بحث مشروحى ذيل آيه 82 سوره اسراء آورده‌ايم ( جلد 12 صفحه 236 به بعد ) . در آيه بعد براى تسلى خاطر پيامبر ص و مؤمنان نخستين مىفرمايد : از انكار و لجاجت و بهانه جويى اين قوم خيره سر نگران مباش ، اين سابقه طولانى دارد « ما به موسى كتاب آسمانى داديم ، و در آن اختلاف شد ، بعضى پذيرا گشتند و بعضى از در انكار در آمدند » ( * ( وَلَقَدْ آتَيْنا مُوسَى الْكِتابَ فَاخْتُلِفَ فِيه ) * ) . و اگر مشاهده مىكنى ما در مجازات اين دشمنان لجوج تعجيل نمىكنيم

--> ( 1 ) « تفسير قرطبى » ذيل آيات مورد بحث .