نخست خداوند مىفرمايد : « اگر آنها صبر و شكيبايى كنند يا نكنند آتش دوزخ قرارگاهشان است » و رهايى از آن امكان پذير نيست ( * ( فَإِنْ يَصْبِرُوا فَالنَّارُ مَثْوىً لَهُمْ ) * ) ( 1 ) . « مثوى » از ماده « ثوى » ( بر وزن هوى ) به معنى قرارگاه و محل استقرار است . اين آيه در حقيقت شبيه آيه 16 سوره طور است كه مىگويد : اصْلَوْها فَاصْبِرُوا أَوْ لا تَصْبِرُوا سَواءٌ عَلَيْكُمْ : « در آتش دوزخ وارد شويد ، مىخواهيد صبر كنيد يا نكنيد تفاوتى براى شما نمىكند » و همچون آيه 21 سوره ابراهيم سَواءٌ عَلَيْنا أَ جَزِعْنا أَمْ صَبَرْنا ما لَنا مِنْ مَحِيصٍ : « براى ما يكسان است خواه صبر كنيم يا نكنيم راه نجاتى نيست » . سپس براى تاكيد اين مطلب مىافزايد : « و اگر آنها تقاضاى رضايت و عفو پروردگار كنند بجايى نمىرسد و مورد عفو قرار نمىگيرند » ( * ( وَإِنْ يَسْتَعْتِبُوا فَما هُمْ مِنَ الْمُعْتَبِينَ ) * ) . « يستعتبون » در اصل از « عتاب » گرفته شده كه به معنى اظهار خشونت است ، و مفهومش اين است كه شخص گنهكار خود را تسليم سرزنشهاى صاحب حق كند تا او را مورد عفو قرار دهد و راضى گردد ، و لذا اين ماده ( استعتاب ) به معنى استرضاء و تقاضاى عفو نيز به كار مىرود ( 2 ) . سپس به مجازات دردناك دنيوى آنها اشاره كرده ، مىفرمايد : « ما براى آنها دوستان و همنشينان بد انديش و زشت سيرتى قرار داديم ، كه همه چيز را در نظر آنان زينت دادند » ، و زشتيها را زيبايى ، و بديها را نيكى معرفى نمودند

--> ( 1 ) آيه در تقدير چنين است : « فان يصبروا او لا يصبروا فالنار مثوى لهم » . ( 2 ) « مفردات راغب » و « لسان العرب » در ماده « عتبة » .