سر اينكه قرآن مجيد بسيارى از حقايق مهم را از توحيد و نفى شرك گرفته تا مسائل ديگر در لباس استفهام در مىآورد و مثلا بعد از ذكر دلائل توحيد مىگويد : أَ إِله مَعَ اللَّه « آيا معبودى با خدا همراه است ؟ » ( نمل - 60 ) شايد همين امر باشد . 2 - از هر چيزى كه حس لجاجت طرف مقابل را برمىانگيزد بايد خوددارى نمود قرآن مجيد مىگويد : وَلا تَسُبُّوا الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّه : « معبودهايى را كه غير از خدا مىخوانند ناسزا و دشنام نگوئيد » ( انعام - 108 ) مبادا آنها روى دنده لجاجت بيفتند و به خداوند بزرگ اهانت كنند . 3 - در بحثها بايد در مقابل هر كس و هر گروه نهايت انصاف را رعايت كرد تا طرف حس كند گوينده به راستى در صدد روشن كردن واقعيات است ، فى المثل هنگامى كه قرآن سخن از زيانهاى شراب و قمار مىگويد منافع جزئى مادى و اقتصادى آن را كه براى گروهى حاصل مىشود ناديده نمىگيرد ، مىفرمايد : قُلْ فِيهِما إِثْمٌ كَبِيرٌ وَمَنافِعُ لِلنَّاسِ وَإِثْمُهُما أَكْبَرُ مِنْ نَفْعِهِما : « بگو در شراب و قمار گناه عظيمى است و منافع جزئى براى مردم ، اما گناه آنها از سودشان بيشتر است » . اين طرز سخن مسلما در شنونده تاثير عميقترى مىبخشد . 4 - بايد در برابر بديها و كينه توزيهاى مقابله به مثل نكند ، بلكه طريق محبت و رافت و گذشت را پيش گيرد كه اين « مقابله به ضد » در اين گونه موارد تاثير فوق العاده اى در نرم كردن قلب دشمنان لجوج دارد ، چنان كه قرآن مجيد مىگويد : ادْفَعْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ فَإِذَا الَّذِي بَيْنَكَ وَبَيْنَه عَداوَةٌ كَأَنَّه وَلِيٌّ حَمِيمٌ : « با روشى كه نيكوتر است بديها را دفع كن ، در اين حال كسى كه ميان تو و او دشمنى است آن چنان نرم مىشود كه گويى دوست گرم و صميمى است » ! ( فصلت - 34 ) .