كه از آن مىتوان به « صيحه » آسمانى تعبير كرد ، و نيز آتش سوزانى همراه دارد ، و هم بر نقطه اى كه فرود مىآيد توليد لرزه شديد مىكند ، و هم يك وسيله ويرانگر است . در حقيقت بلاغت قرآن ايجاب مىكند كه ابعاد مختلف يك عذاب را با تعبيرات گوناگون در آيات مختلف بيان كند تا در نفوس انسانها تاثير عميقترى بخشد ، در واقع آنها با عوامل مختلف مرگآور در يك حادثه روبرو شدند كه هر كدام به تنهايى براى نابوديشان كافى بود « صيحه اى مرگبار » « زمين لرزه اى كشنده » « آتشى سوزان » و بالآخره « صاعقه اى وحشتناك » . ولى از آنجا كه گروهى هر چند اندك به صالح ايمان آورده بودند و ممكن است كسانى سؤال كنند : پس سرنوشت آنها در ميان موج وحشتناك صاعقه چه شد ؟ آيا آنها نيز به آتش ديگران سوختند ؟ قرآن در آيه بعد مىافزايد : « كسانى را كه ايمان آوردند و تقوى پيشه داشتند نجات بخشيديم » ( * ( وَنَجَّيْنَا الَّذِينَ آمَنُوا وَكانُوا يَتَّقُونَ ) * ) . اين گروه را ايمان و تقوايشان نجات داد ، و آن گروه طاغى را كفر و اعمال سوئشان گرفتار عذاب الهى ساخت ، و هر كدام مىتوانند الگويى براى گروهى از اين امت باشند . بعضى از مفسران گفته‌اند : از ميان آن همه جمعيت تنها يكصد و ده نفر ! به صالح ايمان آوردند ، و خداوند آن گروه اندك را حفظ كرد و به موقع نجات داد . نكته : انواع هدايت الهى مىدانيم هدايت بر دو گونه است : « هدايت تشريعى » كه همان « ارائه طريق » و نشان دادن راه با تمام نشانه هاست ، و « هدايت تكوينى » كه « ايصال به مطلوب »