[ سوره فصلت ‹ 41 › : آيات 17 تا 18 ] وَ أَمَّا ثَمُودُ فَهَدَيْناهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمى عَلَى الْهُدى فَأَخَذَتْهُمْ صاعِقَةُ الْعَذابِ الْهُونِ بِما كانُوا يَكْسِبُونَ ‹ 17 › وَنَجَّيْنَا الَّذِينَ آمَنُوا وَكانُوا يَتَّقُونَ ‹ 18 › ترجمه : 17 - اما ثمود را هدايت كرديم ، ولى آنها نابينايى را بر هدايت ترجيح دادند ، لذا صاعقه ، آن عذاب خوار كننده ، به خاطر اعمالى كه انجام مىدادند آنها را فرو گرفت . 18 - و كسانى را كه ايمان آوردند و تقوا را پيشه داشتند نجات بخشيديم . تفسير : سرنوشت قوم سركش ثمود بعد از توضيحى كه در آيات گذشته پيرامون قوم عاد آمد در دو آيه مورد بحث از قوم ثمود سخن به ميان آورده مىگويد : « اما ثمود را هدايت كرديم ( پيامبران صالح را با دلائل روشن به سوى آنها فرستاديم ) ولى آنها نابينايى و گمراهى را بر هدايت ترجيح دادند » ! ( * ( وَأَمَّا ثَمُودُ فَهَدَيْناهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمى عَلَى الْهُدى ) * ) . « لذا صاعقه عذاب خوار كننده به خاطر اعمالى كه انجام مىدادند دامان آنها را فرو گرفت » ( * ( فَأَخَذَتْهُمْ صاعِقَةُ الْعَذابِ الْهُونِ بِما كانُوا يَكْسِبُونَ ) * ) . آنها گروهى بودند كه در سرزمين « وادى القرى » ( منطقه اى ميان مدينه