خود باش ، و ما به عقائد و مذهب خود عمل مىكنيم « ( * ( فَاعْمَلْ إِنَّنا عامِلُونَ ) * ) . درست همانند بيمار نادان و ابلهى كه از دست طبيب مسيحا نفسى فرار مىكند و سعى دارد از همه وسائل براى جدا ساختن خود از او كمك گيرد . نخست مىگفتند : عقل و فكر ما گويى در محفظه هايى قرار گرفته كه چيزى در آن وارد نمىشود ! توجه داشته باشيد « اكنه » جمع « كنان » به معنى پوشش است ، نه يك پوشش كه در حقيقت پوششهاى جهل و تعصب ، پوشش لجاجت و عناد ، پوشش تقليد كوركورانه و مانند آن قلبهاى آنها را فرا گرفته بود . آنها مىگفتند : علاوه بر اين كه « عقل » ما چيزى درك نمىكند « گوش » ما هم سنگين است ، و سخنان تو را نمىشنويم يعنى هم مركز اصلى از كار افتاده و هم ابزار و وسيله‌ها ! . از همه اينها گذشته گويى در ميان ما و تو پرده ضخيمى كشيده شده كه اگر گوش سالمى هم مىداشتيم صدايت به گوش ما نمىرسيد ، پس چرا اين همه خود را خسته مىكنى ، فرياد مىزنى ، دل مىسوزانى ، شب و روز تبليغ مىكنى ، ما را به حال خود بگذار كه در اينجا كالاى تو مشترى ندارد ! تو بر دين خود و ما هم بر آئين خود ! ! اين نهايت وقاحت و بى شرمى و نادانى است كه انسان با تمام وجودش اينچنين از حق گريزان باشد : در چشم اين سياه دلان صبح كاذب است در روشنى اگر يد بيضا كند كسى ! قابل توجه اينكه نمىگفتند : و بيننا و بينك حجاب ( ميان ما و تو حجابى است ) بلكه كلمه « من » را به آن مىافزودند و مىگفتند : * ( وَمِنْ بَيْنِنا وَبَيْنِكَ حِجابٌ ) * : تا تاكيد بيشترى را بيان كنند ، زيرا با افزودن اين كلمه مفهوم جمله