و جريان بادها را آن چنان منظم قرار داده كه مىتوان از آنها در مسيرهاى معينى پيوسته استفاده كرد و « با آن به ديدار آشنا رسيد » . در آخرين آيه مورد بحث براى تاكيد و گرفتن اقرار از همگان مىفرمايد : « خدا آياتش را همواره به شما نشان مىدهد ، بگوئيد كداميك از آيات خدا را مىتوانيد انكار كنيد » ؟ ! ( يُرِيكُمْ آياتِه فَأَيَّ آياتِ اللَّه تُنْكِرُونَ ) . آيا آيات و نشانه‌هاى او را در « آفاق » مىتوانيد انكار كنيد يا آيات او را در انفس ؟ آيا آيات او را در آفرينش خود از خاك و سپس پيمودن مراحل جنينى ، و مراحل بعد از تولد را مىتوانيد انكار كنيد ، يا نشانه‌هاى او را در مساله حيات و مرگ ؟ و آيا آيات الهى را در آسمان و زمين و آفرينش شب و روز مىتوان با ديده انكار نگريست ؟ و يا آفرينش وسائلى براى ادامه حيات همچون انعام و چهارپايان ؟ بر هر كجا كه بنگريد آثار خدا نمايان است ، « كور باد چشمى كه او را نبيند » . به راستى با اينكه آيات و نشانه‌هاى او براى همگان روشن است چرا گروهى راه انكار را پيش مىگيرند ؟ مفسر بزرگ مرحوم طبرسى در پاسخ اين سؤال مىگويد : اين انكار ممكن است از سه امر ناشى گردد : 1 - « هوا پرستى » كه سبب مىشود انسان با شبهات بىاساس چهره حق را بپوشاند ( و به هوى و هوس خويش ادامه دهد ، چرا كه قبول حق او را محدود مىسازد ، از يك سو وظائفى براى او تعيين مىكند ، و از سوى ديگر محدوديتهايى اما هواپرستانى كه نمىخواهند نه آن وظائف را بپذيرند و نه اين محدوديتها را به انكار حق برمىخيزند هر چند دلائل آن روشن و آشكار باشد ) .