« حسين رضوان اللَّه عليه در چنان صحنه بزرگ از يك سو ، و دردناك از سوى ديگر ، شربت شهادت نوشيد ، آيا اين پيروزى بود يا شكست ؟ ! در مقياس كوچك و صورت ظاهر شكست بود ، اما در برابر حقيقت خالص و مقياسهاى بزرگ پيروزى عظيمى به شمار مىآيد . براى هر شهيدى در روى زمين قلوب پاك انسانها مىلرزد ، عشق و عواطف را برمىانگيزد ، و غيرت و فداكارى را در نفوس به جنب و جوش مىآورد ، همانگونه كه حسين ( رضوان اللَّه عليه ) چنين كرد . اين سخنى است كه هم شيعيان و هم غير شيعيان از سائر مسلمين ، و هم گروه عظيمى از غير مسلمانان در آن متفق و هم عقيده‌اند . چه بسيار شهيدانى كه اگر هزار سال زنده مىماندند نمىتوانستند به مقدار شهادتشان عقيده و مكتب خود را يارى كنند ، و قدرت نداشتند اينهمه مفاهيم بزرگ انسانى را در دلها به يادگار گذارند ، و هزاران انسان را با آخرين سخنان خود كه با خونشان مىنويسند به كارهاى بزرگ وادار كنند . آرى اين سخنان و خطبه‌هاى آخرين كه با خط خونين نوشته شده است پيوسته زنده مىماند ، و فرزندان و نسلهاى آينده را به حركت در مىآورد ، و اى بسا تمام تاريخ را در طول قرون و اعصار تحت تاثير خود قرار مىدهد » ( 1 ) . بايد بر اين سخن بيفزائيم كه ما شيعيان همه سال با چشم خود آثار حيات امام حسين عزيز ع و دوستان شهيدش را در كربلا مىبينيم كه جلسات سوگوارى آنها سرچشمه چه جنبشهاى عظيمى مىشود ؟ ! ما با چشم خود شاهد و ناظر حركت ميليونها نفر مسلمان بيدار در ايام عاشوراى حسينى براى ريشه كن ساختن كاخ ظلم و استبداد و استعمار بوديم . ما با چشم خود ديديم كه اين نسل فداكار كه درس خويش را در مكتب امام

--> ( 1 ) « تفسير فى ظلال » جلد 7 صفحه 189 .