« صاحب » و « اشراف » جمع « شريف » است ) و به هر حال به معنى گواهان است . در اينكه اين گواهان كيانند تفسيرهاى مختلفى شده است كه همه قابل جمع است : 1 - منظور فرشتگان مراقب اعمال آدمى است . 2 - منظور پيامبران مىباشد كه گواهان امتها هستند . 3 - مقصود فرشتگان و پيامبران و مؤمنانند كه گواهان اعمال انسانها مىباشند . اما احتمال اينكه اعضاء پيكر انسان نيز داخل در اين بحث باشد بعيد به نظر مىرسد ، زيرا واژه « اشهاد » هر چند معنى گسترده اى دارد اما تعبير به « * ( يَوْمَ يَقُومُ الأَشْهادُ ) * » ( روزى كه گواهان قيام مىكنند ) با آن متناسب نيست . اين تعبير اشاره به نكته جالبى است و مىخواهد بگويد آن روزى كه همه خلائق در آن جمعند گواهان در آن محضر بزرگ قيام مىكنند ، و رسوايى در آنجا بدترين رسوايى است ، و پيروزى نيز برترين پيروزى است ، ما در آن روز مؤمنان و رسولان خود را يارى مىكنيم و بر آبروى آنها در آن محضر بزرگ مىافزائيم . اما آن روز روز رسوايى و بدبختى كافران و ظالمان است ، چنان كه در آيه بعد مىافزايد : « همان روزى كه عذرخواهى ظالمان سودى نمىبخشد ، و لعنت خدا مخصوص آنها است ، و خانه و جايگاه بد نيز به آنها تعلق دارد » ( * ( يَوْمَ لا يَنْفَعُ الظَّالِمِينَ مَعْذِرَتُهُمْ وَلَهُمُ اللَّعْنَةُ وَلَهُمْ سُوءُ الدَّارِ ) * ) . از يك سو عذر خواهى آنها در برابر گواهان به جايى نمىرسد و رسوايى در آن محضر بزرگ دامانشان را مىگيرد . از سوى ديگر از رحمت خدا دورند و لعنت كه همان بعد معنوى از رحمت است گريبانگيرشان مىشود .