لذا او فرياد زد و گفت : « اى قوم ! چرا من شما را به سوى نجات دعوت مىكنم اما شما مرا به سوى آتش مىخوانيد » ؟ ! ( * ( وَيا قَوْمِ ما لِي أَدْعُوكُمْ إِلَى النَّجاةِ وَتَدْعُونَنِي إِلَى النَّارِ ) * ) . من سعادت شما را مىطلبم ، و شما بدبختى مرا ، من شما را به شاهراه هدايت مىخوانم و شما مرا به بيراهه مىخوانيد . آرى « شما مرا دعوت مىكنيد كه به خداى يگانه كافر شوم و شريكهايى كه به آن علم ندارم براى او قرار دهم ، در حالى كه من شما را به سوى خداوند عزيز غفار دعوت مىكنم » ( * ( تَدْعُونَنِي لأَكْفُرَ بِاللَّه وَأُشْرِكَ بِه ما لَيْسَ لِي بِه عِلْمٌ وَأَنَا أَدْعُوكُمْ إِلَى الْعَزِيزِ الْغَفَّارِ ) * ) . از آيات مختلف قرآن و نيز تاريخ مردم مصر به خوبى استفاده مىشود كه آنها علاوه بر پرستش فراعنه بتهاى فراوانى نيز داشتند ، چنان كه در آيه 127 سوره اعراف مىخوانيم كه اطرافيان فرعون به او گفتند : « أَ تَذَرُ مُوسى وَقَوْمَه لِيُفْسِدُوا فِي الأَرْضِ وَيَذَرَكَ وَآلِهَتَكَ » : « آيا اجازه مىدهى كه موسى و قومش در زمين فساد كنند و تو و خدايانت را ترك گويند » ؟ ! يوسف نيز در زندان فراعنه به هم بندهاى خود گفت : « أَ أَرْبابٌ مُتَفَرِّقُونَ خَيْرٌ أَمِ اللَّه الْواحِدُ الْقَهَّارُ » : « آيا معبودهاى پراكنده بهترند يا خداوند يگانه قهار » ؟ ! ( يوسف آيه 39 ) . به هر حال مؤمن آل فرعون در يك مقايسه روشن به آنها ياد آورى كرد كه دعوت شما دعوت به سوى شرك است ، چيزى كه حد اقل دليلى بر آن وجود ندارد ، و راهى است تاريك و خطرناك ، اما من شما را به راهى روشن ، راه خداوند عزيز و توانا ، راه خداوند غفار و بخشنده دعوت مىكنم . تعبير به « عزيز » و « غفار » از يك سو اشاره به اين مبدء بزرگ بيم و اميد