چه افتخارى از اين برتر و بالاتر كه خداوند بر او سلام مىفرستد ، سلامى كه در ميان جهان و جهانيان باقى مىماند ، و تا دامنه قيامت گسترده مىشود ، سلام خدا توأم با ثناء جميل و ذكر خير بندگانش . جالب اينكه كمتر سلامى در قرآن به اين گستردگى و وسعت در باره كسى ديده مىشود ، بخصوص اينكه « العالمين » ( به مقتضاى اينكه جمع است و توأم با الف و لام ) آن چنان معنى وسيعى دارد كه نه تنها همه انسانها ، بلكه عوالم فرشتگان و ملكوتيان را نيز ممكن است در بر گيرد . و براى آنكه اين برنامه براى ديگران الهام بخش گردد مىافزايد : « ما اين گونه نيكوكاران را جزا و پاداش مىدهيم » ! ( * ( إِنَّا كَذلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ ) * ) . « چرا كه او از بندگان با ايمان ما بود » ( * ( إِنَّه مِنْ عِبادِنَا الْمُؤْمِنِينَ ) * ) . در حقيقت مقام عبوديت و بندگى ، و همچنين ايمان توأم با احسان و نيكوكارى كه در دو آيه اخير آمده ، دليل اصلى لطف خداوند نسبت به نوح و نجاتش از اندوه بزرگ و سلام و درود الهى بر او بود كه اگر اين برنامه از ناحيه ديگران نيز تعقيب شود مشمول همان رحمت و لطفند كه نوح بود چرا كه معيارهاى الطاف پروردگار تخلف ناپذير است و جنبه شخصى و خصوصى ندارد . و در آخرين آيه مورد بحث با جمله اى كوتاه و كوبنده سرنوشت آن قوم ظالم و شرور و كينه توز را بيان كرده ، مىگويد : « سپس ديگران را غرق كرديم » ( * ( ثُمَّ أَغْرَقْنَا الآخَرِينَ ) * ) . از آسمان سيلاب آمد ، و از زمين آب جوشيد ، و سرتاسر كره زمين به اقيانوس پر تلاطمى مبدل شد ! كاخهاى بيدادگران را در هم كوبيد ، و جسدهاى بيجانشان