پر بركت . . . « ( آيات 32 تا 43 سوره كهف ) . در اين آيات آمده است كه يكى از آن دو نفر فردى بود بسيار خودخواه و مغرور و كمظرفيت و منكر معاد و ديگرى مؤمن و معتقد به قيامت و سرانجام آن مرد بىايمان مغرور در همين جهان نيز به مجازات الهى گرفتار شد و تمام اموال و ثروتش بر باد رفت ( 1 ) . ولى لحن آيات مورد بحث با آيات سوره كهف چندان هماهنگ نيست و حكايت از دو داستان جداگانه مىكند . بعضى ديگر از مفسران آن را ناظر به دو نفر شريك يا رفيق مىدانند كه ثروت زيادى داشتند ، يكى انفاقهاى زيادى كرد ، و ديگرى كه به اين امور اعتقادى نداشت خوددارى نمود ، بعد از مدتى انفاق كننده نيازمند شد و مورد سرزنش رفيقش قرار گرفت ، و با استهزاء به او گفت : * ( أَ إِنَّكَ لَمِنَ الْمُصَدِّقِينَ ) * : « آيا تو در راه خدا انفاق مىكنى » ( 2 ) . اما اين شان نزول متوقف بر اين است كه « مصدقين » را در آيات مورد بحث با تشديد « صاد » بخوانيم كه مربوط به انفاق و صدقه دادن بوده باشد . در حالى كه در قرائت مشهور « مصدقين » بدون تشديد « صاد » است بنا بر اين شان نزول مزبور با قرائت مشهور سازگار نيست . 3 - براى چنين مواهبى بايد تلاش كرد آيا سزاوار است انسان سرمايه گرانبهاى عمر و استعدادهاى خلاق خداداد را در امورى مصرف كند كه همانند حباب بر روى آب ناپايدار است ؟ متاعى است كمارزش و بىدوام ، متاعى است پرآفت و پر دردسر .

--> ( 1 ) تفسير فخر رازى جلد 26 صفحه 139 . ( 2 ) روح المعانى جلد 23 صفحه 83 .