بخشيد « ( * ( وَأَوْرَثَنَا الأَرْضَ ) * ) . منظور از زمين در اينجا زمين بهشت است ، و تعبير به « ارث » به خاطر آن است كه اين همه نعمت در برابر زحمت كمى به آنها داده شده ، و مىدانيم ميراث چيزى است كه انسان براى آن معمولا زحمتى نكشيده است ، و يا از اين نظر است كه هر انسانى مكانى در بهشت دارد و محلى در دوزخ هر گاه بخاطر اعمالشان دوزخى شود مكان بهشتى او را به ديگران مىسپارند و هر گاه بهشتى شود مكان دوزخيش براى ديگران باقى مىماند و يا به خاطر اين است كه آنها با نهايت آزادى مىتوانند از آن استفاده كنند همانند ميراث كه انسان در استفاده از آن كاملا آزاد است . اين جمله در حقيقت تحقق عينى آن وعده الهى است كه در آيه 63 سوره مريم آمده : تِلْكَ الْجَنَّةُ الَّتِي نُورِثُ مِنْ عِبادِنا مَنْ كانَ تَقِيًّا : آن بهشتى است كه به بندگان پرهيزگارمان به ميراث مىدهيم » . در جمله سوم آزادى كامل خود را در استفاده از بهشت وسيع پروردگار چنين بيان مىكنند : « ما هر جا از بهشت را بخواهيم منزلگاه خود قرار مىدهيم ( * ( نَتَبَوَّأُ مِنَ الْجَنَّةِ حَيْثُ نَشاءُ ) * ) . از آيات مختلف قرآن استفاده مىشود كه بهشت مركب از باغهاى بسيارى است و لذا در قرآن تعبير به « جَنَّاتِ عَدْنٍ » ( باغهاى جاويدان بهشت ) ( توبه - 72 ) شده است ، و بهشتيان ، با توجه به سلسله مراتب و مقامات معنوى ساكن آنها مىشوند ، بنا بر اين آزادى آنها در همان باغهاى وسيعى از بهشت است كه در اختيار آنها است ، نه مقامات بالاترى كه خود را شايسته آن نمىبينند و اساسا هرگز چنين تقاضايى را هم ندارند . بالآخره در آخرين جمله مىگويند : « چه خوب و جالب است پاداش و ثواب عملكنندگان به دستورات پروردگار » ( * ( فَنِعْمَ أَجْرُ الْعامِلِينَ ) * ) . اشاره به اينكه اين مواهب وسيع را به « بها » مىدهند ، به « بهانه » نمىدهند ،