كه به آنها مىگويند تمام اسباب هدايت براى شما فراهم بود . پيامبرانى از جنس خود شما همراه با آيات پروردگارتان و با انذار و اعلام خطرهاى مستمر و پى در پى و تلاوت آيات به طور پىگير و مداوم به سراغ شما آمدند ( 1 ) . با اينحال چگونه اين تيره روزى دامان شما را گرفت ؟ و به راستى اين گفتگوى خازنان دوزخ از دردناكترين عذابها براى آنها است كه به هنگام ورود در جهنم ( بجاى خوشآمد بهشتيان ) با آن روبرو مىشوند . به هر حال آنها با يك جمله كوتاه و دردآلود به آنها پاسخ داده « مىگويند : آرى پيامبران آمدند و آيات الهى را بر ما خواندند و به قدر كافى انذار كردند ، ولى فرمان عذاب الهى بر كافران مسلم شد « و عذاب او دامان ما را گرفت ( * ( قالُوا بَلى وَلكِنْ حَقَّتْ كَلِمَةُ الْعَذابِ عَلَى الْكافِرِينَ ) * ) . جمعى از مفسران بزرگ « كلمة العذاب » را اشاره به سخن مىدانند كه به هنگام هبوط آدم به زمين ، يا به هنگام تصميم شيطان به اغواى بنى آدم از سوى پروردگار گفته شد ، چنان كه در « آيه 39 بقره » مىخوانيم وقتى آدم به زمين هبوط كرد خداوند فرمود : وَالَّذِينَ كَفَرُوا وَكَذَّبُوا بِآياتِنا أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ : « كسانى كه كافر شوند و آيات ما را تكذيب كنند آنها اصحاب آتشند و جاودانه در آن خواهند ماند » . و به هنگامى كه شيطان عرض كرد همه آنها - جز بندگان مخلصت - را اغوا مىكنم ، خداوند فرمود : لأَمْلأَنَّ جَهَنَّمَ مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ « به طور مسلم دوزخ را از گنهكاران جن و انس پر خواهم كرد » ! ( الم سجده 13 ) . به اين ترتيب آنها اعتراف مىكنند كه راه تكذيب انبيا و انكار آيات الهى

--> ( 1 ) « يتلون » و « ينذرون » هر دو فعل مضارع است و دليل بر استمرار .