چهارمين جمله مىگويد : « در ميان آنها به حق قضاوت مىشود » ( * ( وَقُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْحَقِّ ) * ) . و در پنجمين جمله مىافزايد : « و به آنها ستم نخواهد شد » ( * ( وَهُمْ لا يُظْلَمُونَ ) * ) . بديهى است هنگامى كه حاكم ، خدا باشد ، و زمين به نور عدالتش روشن گردد ، و نامه اعمال كه دقيقا بيانگر اعمال انسان است مطرح شود ، و پيامبران و گواهان عدل حضور يابند ، جز به حق قضاوت نخواهد شد ، و در چنين دادگاهى ظلم و بيدادگرى مفهومى ندارد . ششمين جمله در آيه بعد اين سخن را تكميل كرده ، مىگويد : « به هر كسى آنچه انجام داده است بىكم و كاست پرداخته مىشود » ( * ( وَوُفِّيَتْ كُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ ) * ) . نه جزا و پاداش و كيفر اعمالشان كه خود اعمالشان به آنها داده مىشود ! و چه پاداش و كيفرى از اين برتر كه عمل انسان به طور كامل به او تحويل داده شود ( توجه داشته باشيد « وفيت » به معنى ادا كردن به طور كامل است ) . و براى هميشه قرين و همنشين او گردد . چه كسى مىتواند اين برنامه‌هاى عدالت را دقيقا اجرا كند كسى كه علم او به همه چيز احاطه دارد لذا در هفتمين و آخرين جمله مىفرمايد : « او نسبت به آنچه انجام مىدادند از همه آگاهتر است » ( * ( وَهُوَ أَعْلَمُ بِما يَفْعَلُونَ ) * ) . حتى نيازى به شهود نيست كه او از همه شهود اعلم است ، اما لطف و عدالتش ايجاب مىكند كه گواهان را احضار كند ، آرى اينچنين است صحنه قيامت كه بايد همه براى آن آماده شويم .