[ سوره الزمر ‹ 39 › : آيات 69 تا 70 ] وَ أَشْرَقَتِ الأَرْضُ بِنُورِ رَبِّها وَوُضِعَ الْكِتابُ وَجِيءَ بِالنَّبِيِّينَ وَالشُّهَداءِ وَقُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْحَقِّ وَهُمْ لا يُظْلَمُونَ ‹ 69 › وَوُفِّيَتْ كُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ وَهُوَ أَعْلَمُ بِما يَفْعَلُونَ ‹ 70 › ترجمه : 69 - و زمين ( در آن روز ) به نور پروردگار روشن مىشود و نامه‌هاى اعمال را پيش مىنهند ، و پيامبران و گواهان را حاضر مىسازند ، و در ميان آنها به حق داورى مىشود ، و به كسى ستم نخواهد شد . 70 - و به هر كس آنچه انجام داده است بىكم و كاست داده مىشود ، و او نسبت به آنچه انجام مىدادند از همه آگاهتر است . تفسير : آن روز كه زمين به نور خدا روشن مىشود در اين آيات بحثهاى مربوط به قيامت كه در آيات قبل شروع شده هم چنان ادامه مىيابد . در اين دو آيه هفت جمله است كه هر كدام مطلبى را پيرامون معاد مىگويد كه مكمل مطلب ديگر ، و يا بيان دليلى براى آن است و از انسجام خاصى برخوردار مىباشد . نخست مىفرمايد : « در آن روز زمين به نور پروردگار روشن مىشود » ( * ( وَأَشْرَقَتِ الأَرْضُ بِنُورِ رَبِّها ) * ) . در اينكه منظور از اين « اشراق » و روشنايى به نور الهى چيست تفسيرهاى مختلفى گفته شده است كه مهمتر از همه سه تفسير زير است :