مقدم داشتن « اللَّه » براى « حصر » است ، يعنى معبود تو بايد منحصرا ذات پاك « اللَّه » باشد ، و به دنبال آن دستور به شكرگزارى مىدهد ، چرا كه شكر در برابر نعمتهايى كه انسان در آن غوطه ور است هميشه نردبانى است براى « معرفة اللَّه » و نفى هر گونه شرك ، شكر در برابر نعمت فطرى هر انسانى است و براى شكرگزارى قبل از هر چيز بايد شخص منعم را شناخت ، و اينجاست كه خط شكر به خط توحيد منتهى مىشود ، و بتها كه مبدء هيچ نعمتى نيستند كنار مىروند . در آخرين آيه مورد بحث به بيان ديگرى براى نفى شرك پرداخته ، ريشه اصلى انحراف آنها را ذكر كرده و مىگويد : « آنها خدا را آن گونه كه شايسته است نشناختند » و به همين دليل نام مقدس او را تا آنجا تنزل دادند كه همرديف بتها قرار دادند ( * ( وَما قَدَرُوا اللَّه حَقَّ قَدْرِه ) * ) . آرى سرچشمه شرك عدم معرفت صحيح در باره خداوند است ، كسى كه بداند « اولا » او وجودى است بىپايان و نامحدود از هر نظر « ثانيا » آفرينش همه موجودات از ناحيه او است و حتى در بقاى خود هر لحظه به فيض وجود او نيازمندند « ثالثا » تدبير عالم هستى و گشودن گره تمام مشكلات و همه ارزاق به دست با قدرت او است ، و حتى اگر شفاعتى هم انجام گيرد به اذن و فرمان او خواهد بود ، معنى ندارد رو به سوى ديگرى آرد . اصلا چنين وجودى با اين صفات دوگانگى براى او محال است زيرا دو وجود نامحدود از جميع جهات عقلا غير ممكن است ( دقت كنيد ) . سپس براى بيان عظمت و قدرت او از دو تعبير كنايى زيبا استفاده كرده