چرا كه رابطه روح با جسم به هنگام خواب به حد اقل مىرسد و بسيارى از پيوندهاى اين دو قطع مىشود . بعد مىافزايد : « ارواح كسانى را كه فرمان مرگ آنها را صادر كرده نگه مىدارد » ( به گونه اى كه هرگز از خواب بيدار نمىشوند ) و ارواح ديگرى را كه فرمان ادامه حياتشان داده به بدنهايشان باز مىگرداند تا سرآمد معينى « ( * ( فَيُمْسِكُ الَّتِي قَضى عَلَيْهَا الْمَوْتَ وَيُرْسِلُ الأُخْرى إِلى أَجَلٍ مُسَمًّى ) * ) . آرى « در اين مساله آيات و نشانه‌هاى روشنى است براى كسانى كه تفكر مىكنند » ( * ( إِنَّ فِي ذلِكَ لآياتٍ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ ) * ) . از اين آيه امور زير به خوبى استفاده مىشود : 1 - انسان تركيبى است از روح و جسم ، روح گوهرى است غير مادى كه ارتباط آن با جسم مايه نور و حيات آن است . 2 - به هنگام مرگ خداوند اين رابطه را قطع مىكند ، و روح را به عالم ارواح مىبرد و به هنگام خواب نيز اين روح را مىگيرد ، اما نه آن چنان كه رابطه به كلى قطع شود ، بنا بر اين روح نسبت به بدن داراى سه حالت است : ارتباط تام ( حالت حيات و بيدارى ) ارتباط ناقص ( حالت خواب ) قطع ارتباط به طور كامل ( حالت مرگ ) . 3 - « خواب » چهره ضعيفى از « مرگ » است ، و « مرگ » نمونه كاملى از « خواب » ! 4 - خواب از دلائل استقلال و اصالت روح است ، مخصوصا هنگامى كه با « رؤيا » آن هم رؤياهاى صادقه توأم باشد اين معنى روشنتر مىشود . 5 - بعضى از ارواح هنگامى كه در عالم خواب رابطه آنها با جسم ضعيف