اولى مشمول خواهد بود ، عمده اين است كه نگرانى انسان بيشتر از لغزشهاى بزرگ است و به همين جهت مؤمنان بيشتر در فكر آن هستند . در اينجا اين سؤال پيش مىآيد كه مگر در آيات قبل سخن از پيامبران و پيروان آنها نبود ؟ چگونه آنها لغزشهاى بزرگ دارند ؟ پاسخ اين سؤال با توجه به يك نكته روشن مىشود ، و آن اينكه : هنگامى كه فعلى به گروهى نسبت داده مىشود مفهومش اين نيست كه همه آنها مرتكب آن شده‌اند ، بلكه كافى است گروهى از ميان آنها آن را انجام داده باشند ، مثلا مىگوئيم : بنى عباس بر مسند خلافت پيامبر ص به ناحق تكيه زدند ، مفهومش اين نيست كه همه آنها به خلافت رسيده باشند بلكه كافى است گروهى از آنها چنين باشند . در آيه فوق نيز از مجموعه پيامآوران وحى و پيروان مكتب آنها بعضى لغزشهايى داشته‌اند كه خداوند بخاطر اعمال نيكشان از آنها مىگذرد . به هر حال ذكر « غفران و آمرزش » قبل از پاداش ، بخاطر آن است كه نخست بايد شستشويى كنند و پاك شوند ، و آن گه بر بساط قرب خدا قدم نهند ، نخست بايد از عذاب الهى آسوده خاطر گردند تا نعمتهاى بهشتى بر آنها گوارا شود . نكته : نخستين صديق كه بود ؟ بسيارى از مفسران اسلام اعم از شيعه و اهل سنت اين روايت را در تفسير آيه « * ( وَالَّذِي جاءَ بِالصِّدْقِ وَصَدَّقَ بِه ) * » نقل كرده‌اند كه منظور از « * ( الَّذِي جاءَ بِالصِّدْقِ ) * » پيامبر ص است و منظور از « * ( صَدَّقَ بِه ) * » على ع مىباشد . مفسر بزرگ اسلام طبرسى در « مجمع البيان » و « ابو الفتوح رازى » در تفسير « روح الجنان » آن را از ائمه اهل بيت نقل كرده اند