تكميل بحثهاى گذشته حلقه‌هاى توحيد و معاد را با ذكر دلائل « نبوت » تكامل بخشد . نخست مىگويد : « خداوند بهترين حديث و نيكوترين سخن را نازل كرده است » ( * ( اللَّه نَزَّلَ أَحْسَنَ الْحَدِيثِ ) * ) . سپس به شرح مزاياى قرآن پرداخته و ضمن بيان سه توصيف امتيازات بزرگ اين كتاب آسمانى را شرح مىدهد نخست مىگويد : « كتابى است كه آياتش هماهنگ و همصدا ، و از نظر لطف و زيبايى و عمق بيان همانند يكديگر است » ( * ( كِتاباً مُتَشابِهاً ) * ) . منظور از « متشابه » در اينجا كلامى است كه قسمتهاى مختلف آن با يكديگر همرنگ و هماهنگ مىباشد ، هيچگونه تضاد و اختلافى در ميان آن نيست ، خوب و بد ندارد ، بلكه يكى از يكى بهتر است . اين درست بر خلاف كلمات انسانها است كه هر قدر در آن دقت شود هنگامى كه گسترده و وسيع گردد خواه ناخواه اختلافات و تناقضها و تضادهايى در آن پيدا مىشود ، بعضى در اوج زيبايى است ، و بعضى كاملا عادى و معمولى ، بررسى آثار نويسندگان معروف و بزرگ اعم از نثر و نظم نيز گواه زنده اين مطلب است . اما كلام خدا قرآن مجيد اينچنين نيست ، انسجام فوق العاده و همبستگى مفاهيم و فصاحت و بلاغت بىنظيرى كه در همه آياتش حاكم است گواهى مىدهد كه از كلام انسانها نيست . سپس مىافزايد ويژگى ديگر اين كتاب اين است كه « مكرر است » ( * ( مَثانِيَ ) * ) . اين تعبير ممكن است اشاره به تكرار مباحث مختلف داستانها ، سرگذشتها ، مواعظ و اندرزها بوده باشد ، اما تكرارى كه هرگز ملالتآور نيست ، بلكه شوقانگيز است و نشاطآفرين ، و اين يكى از اصول مهم فصاحت است كه انسان به هنگام