در حالى كه بعضى ديگر شديدترين خطابه‌ها و گوياترين دلائل و نيرومندترين اندرز و مواعظ در وجودشان كمترين اثرى نمىگذارد ، و اين مساله ساده اى نيست . چه تعبير جالبى دارد قرآن در اين زمينه كه بعضى را صاحب شرح صدر و گستردگى روح و بعضى را داراى تنگى و ضيق صدر معرفى مىكند چنان كه در آيه 125 سوره انعام مىگويد : « فَمَنْ يُرِدِ اللَّه أَنْ يَهْدِيَه يَشْرَحْ صَدْرَه لِلإِسْلامِ وَمَنْ يُرِدْ أَنْ يُضِلَّه يَجْعَلْ صَدْرَه ضَيِّقاً حَرَجاً كَأَنَّما يَصَّعَّدُ فِي السَّماءِ » : « آن كس را كه خدا مىخواهد هدايتش كند سينه اش را براى اسلام گشاده مىسازد ، و آن كس را كه بخواهد گمراه نمايد سينه اش را چنان تنگ مىكند كه گويى مىخواهد به آسمان بالا رود » ! اين موضوعى است كه با مطالعه حالات افراد كاملا مشخص است ، بعضى آن چنان روحشان باز و گشاده است كه هر قدر از حقايق در آن وارد شود به راحتى پذيرا مىشود ، اما بعضى به عكس آن چنان روح و فكرشان محدود است كه گويى هيچ جايى براى هيچ حقيقتى در آن نيست ، گويى مغزشان را در يك محفظه با ديوارهاى نيرومند آهنى قرار داده‌اند . البته هر يك از اين دو عواملى دارد : مطالعات پىگير و مستمر و ارتباط مداوم با دانشمندان و علماى صالح ، خودسازى و تهذيب نفس ، پرهيز از گناه و مخصوصا غذاى حرام ، و ياد خدا كردن از عوامل شرح صدر است . بر عكس جهل و گناه و لجاجت و جدال و مراء و همنشينى با بدان و فاجران و مجرمان و دنياپرستى و هواپرستى باعث تنگى روح و قساوت قلب مىشود . و اينكه قرآن مىگويد : آن كس را كه خدا بخواهد هدايت كند شرح صدر مىدهد ، يا اگر خدا بخواهد گمراه سازد ضيق صدر مىدهد ، اين « خواستن »