نهى مىكنند ، چرا كه بر اثر ضعف منطق كه به آن گرفتارند از اين مىترسند منطق ديگران برترى پيدا كند و پيروانشان را از دستشان بگيرد ! اما به طورى كه در آيات فوق خوانديم اسلام در اين قسمت سياست « دروازه‌هاى باز » را به اجرا درآورده ، و بندگان راستين خداوند را كسانى مىداند كه اهل تحقيقند ، نه از شنيدن سخنان ديگران وحشت دارند ، نه تسليم بىقيد و شرط مىشوند و نه هر وسوسه را مىپذيرند . اسلام به كسانى بشارت مىدهد كه گفتارها را مىشنوند و خوبترين آنها را برمىگزينند . نه ، تنها خوب را بر بد ترجيح مىدهند در ميان خوبها هر گلى را بهتر است مىچينند . قرآن جاهلان بيخبرى را كه به هنگام شنيدن پيام حق دست در گوش مىگذارند و جامه بر سر مىكشيدند شديدا نكوهش مىكند ، چنان كه در سخنان نوح ع به هنگام شكوى به پيشگاه پروردگار آمده است : وَإِنِّي كُلَّما دَعَوْتُهُمْ لِتَغْفِرَ لَهُمْ جَعَلُوا أَصابِعَهُمْ فِي آذانِهِمْ وَاسْتَغْشَوْا ثِيابَهُمْ وَأَصَرُّوا وَاسْتَكْبَرُوا اسْتِكْباراً : « خداوندا ! هر زمان آنان را دعوت كردم كه آنها را ببخشى انگشتها را در گوش قرار دادند ، و لباس بر خويشتن پيچيدند ، در گمراهى خود اصرار ورزيدند ، و شديدا استكبار كردند » ( نوح - 7 ) . اصولا مكتبى كه داراى منطق نيرومندى است دليلى ندارد كه از گفته‌هاى ديگران وحشت داشته باشد ، و از طرح مسائل آنها هراس به خود راه دهد ، آنها بايد بترسند كه ضعيفند و بىمنطقاند . اين آيه در عين حال چشم و گوش بسته هايى را كه هر سخنى را بىقيد و شرط مىپذيرند ، و حتى به اندازه گوسفندانى كه به علفزار مىروند در انتخاب خوراك خود تحقيق و بررسى نمىكنند ، از صف « اولو الالباب » و « هدايت يافتگان » بيرون مىشمرد ، و اين دو وصف را مخصوص كسانى مىداند كه نه گرفتار افراط تسليم